ప్రేమ కలలు...(సీరియల్-PART-5)

 

                                                                               ప్రేమ కలలు                                                                                                                                                                       (సీరియల్-PART-5)

రోజులు చాలా నిదానంగా నడుస్తున్నట్టు అనిపించింది అంజలికి. అంతకు ముందు స్కూలుకు బయలుదేరినప్పుడూ సరి, లీవు రోజులైనా సరి...ఎప్పుడూ ఉత్సాహంగా ఉండేది. కానీ, ఇప్పుడు, ఏదో జీవించాలే అనే ఒత్తిడి కోసం జీవిస్తున్న దానిలా అనిపిస్తోంది. రోహినికి ఆరొగ్యం మెల్ల మెల్లగా మామూలు పరిస్థితికి వస్తోంది.

ఇల్లు...ఇల్లు వదిలితే స్కూలూ, తరువాత బి.ఏడ్. కోసం చదువు అంటూ సమయాన్ని కేటాయించింది అంజలి. అందులో సుధీర్ కు చోటు ఇవ్వలేదు. ఎప్పుడైనా అతన్ని  చూసినప్పుడు చిన్న నవ్వు...అంతే.  అతను మాత్రం ఏమిటి? అంతకు ముందు ఆదివారం వస్తే అంజలి ఇల్లే గతి అని ఉండేవాడు. ఇప్పుడు అటువైపు తొంగి కూడా చూడటం లేదు. తానూ, తన పని అంటూ దూరంగానే ఉంటున్నాడు. ప్రేమ గాయం ఒక తగ్గని గాయంలాగా అతని మనసులో ఉండిపోయింది.   

ఒక రోజు స్కూలు వదిలిపెట్టిన తరువాత ఇంటికి వస్తున్న దారిలో ఒక పెద్ద కారు అంజలిని రాసుకుంటూ వచ్చి ఆగింది. అందులోంచి దిగిన ఆయన... అంజలి తండ్రి హరికృష్ణ. ఆమె కళ్ళను ఆమే నమ్మలేకపోయింది. ఫోటోలో చూసినట్లే ఉన్నారు. కారు దిగిన ఆయన ఆమె వైపుకు నడిచారు.

"అమ్మా... అంజలీ నేనెవరో తెలుస్తున్నానా?" అన్నారు.

తల ఊపింది.

“కారులో ఎక్కమ్మా…నీతో మాట్లాడవలసింది చాలా ఉంది ఆరగంటలో తీసుకు వచ్చి వదిలిపెడతాను" అంటూ ఆమెను బలవంత పెట్టి కారులో ఎక్కించుకుని, ఒక గుడికి వెళ్ళి ఆపారు. జనమే లేని ఆ గుడిలో ఆమెను కూర్చోబెట్టిన ఆయన వెక్కి వెక్కి ఏడవటం మొదలుపెట్టాడు.

"ఏమైంది...ఎందుకు ఏడుస్తున్నారు? ప్లీజ్...కారణం చెప్పి ఏడవండి! నాకు భయంగా ఉంది" అన్నది.......కళ్ళు తుడుచుకుంటూ తలెత్తి ఆమెను  చూసాడు.

"అంజలీ...నన్ను క్షమించమ్మా. తండ్రిగా నేను నా బాధ్యతను నిర్వహించనే లేదు. నిన్నూ, మీ అమ్మనూ అనాధలుగా వదిలేసి పారిపోయాను. అప్పుడు నాకు జీవితంలో పెద్ద డబ్బు గలవాడిగా అవాలనే పిచ్చి ఉండేది. దానికి నువ్వు, నీ తల్లీ అనకట్టలాగా అడ్డుపడతారని చెప్పకుండా పారిపోయాను"

"ఓహో...ఇప్పుడే అది తప్పని జ్ఞానోదయం అయ్యిందో? నన్ను పెంచటానికి అమ్మ ఎంత కష్టపడుంటుంది? ఈ సమాజం ఆమెను ఎన్ని మాటలు అనుంటుంది?”

"ఒప్పుకుంటా. నేను చేసింది తప్పే. లేదని చెప్పటం లేదు. కానీ, ఇప్పుడు మనసు మారి వచ్చాను. ఒక కుటుంబంగా జీవించాలనేది నా ఆశ. నువ్వేదో ఒక స్కూల్లో ఉద్యోగం చేస్తున్నావట. నీకెందుకీ తలరాత? మనింట్లో మహారాణిలాగా ఉండాల్సిన దానివి"

"టీచర్ అనే ఉద్యోగం ఒక గౌరవమైన ఉద్యోగమే. దాన్ని తక్కువ చేసి మాట్లాడకండి. ఇప్పుడు మీకు ఏం కావాలి"

"ఒకసారి...ఒకే ఒక్క సారి మీ అమ్మను చూడాలి. దానికి గొప్ప మనసు. నన్ను మన్నించి ఏలుకుంటుంది. మీకొసమే పెద్ద ఇల్లు చూసుంచాను. మనందరం అక్కడ ఉండొచ్చు"

“ఇలా చూడండి. అమ్మకు ఒళ్ళు బాగుండక సీరియస్ అయిపోయి...ఇప్పుడు సరై నార్మల్ గా ఉన్నది. మీరు పాటికి వచ్చి...మిమ్మల్ని చూసిన షాక్ తో ఆమె తిరిగి పడిపోతే, ఆమెను బ్రతికించటం కష్టం"

"నన్ను ఏం చేయమంటావు? మనం కలిసుండటమే కుదరదా?"

"నాకు మీ మీద ప్రేమ లేదు. అదే సమయం అసహ్యమూ లేదు. కానీ, మీ భార్యను మీరు చూడకూడదని చెప్పే అధికారం నాకు లేదు. ఒకవేల మిమ్మల్ని చూస్తే అమ్మ ఆరొగ్యం పూర్తిగా బాగుపడొచ్చు. అందుకోసమైనా మిమ్మల్ని తీసుకు వెడతాను"

"ఎప్పుడు?"

"తొందరపడకండి. నిదానంగా ఆవిడకు చెప్పి, ఆమె మనసును రెడీ చేసిన తరువాతే మిమ్మల్ని పిలుస్తాను. వెంటనే మేము మీతోటి వచ్చేస్తామని అనుకోకండి. అది అమ్మ మాత్రమే తీర్మానించే విషయం"

"సరేనమ్మా. నాకు రోహినిని చూస్తే చాలు!" అన్న ఆయన మాట్లాడటం ముగించుకుని, కారులో అంజలిని దింపారు. ఆమె కారులో నుండి దిగటం సుధీర్ చూశాడు. అతని కళ్ళల్లో ప్రశ్నార్ధకం, ఆశ్చర్యం రెండూ ఉన్నాయి.

ఇల్లు చేరింది అంజలి. అక్కడ అమ్మతో పాటూ నిర్మలా ఆంటీ కూడా ఉంది.

"ఏమిటే అంజలీ...కారులో వచ్చి దిగుతున్నావు? ఎవరే అది? ఎవరైనా విద్యార్ధిని వాళ్ళ నాన్నా?"

నిర్మలా ఆంటీ గబుక్కున అలా అడిగేటప్పటికి తడబడింది అంజలి. ఏం సమాధానం చెప్పాలి? అమ్మతో చెప్పటానికి రెడీగా లేని సమయంలో ఇలాంటి ఒక ప్రశ్నను అంజలి ఎదురు చూడలేదు.  

"కారులోనా వచ్చావు...ఎవరితో?" ఆశ్చర్యంతోనూ, భయంతోనూ అడిగింది.

"అదొచ్చమ్మా....అదొచ్చి"

"ఏమిటే అమ్మాయి మింగుతున్నావు?"  అన్నది తల్లి, స్వరం పెద్దది చేసి.

"అమ్మా ప్లీజ్...టెన్షన్ అవకండి. మీకు ఆరొగ్యం క్షీణిస్తుంది"

"అయితే ఎవరితో వచ్చావో చెప్పు"

"అమ్మా...వచ్చింది మా నాన్నే. నేను ఈ రోజు స్కూలు వదిలి వస్తుంటే నన్ను దారిలో చూసి, గుడికి తీసుకు వెళ్ళి క్షమించమని అడిగారు. నిన్నూ చూడాలట" అన్నది గబగబ.

రోహిని తల పట్టుకుని వెనక్కి జరిగి గోడను ఆనుకుంది. మొహం పలు రకాల భావాలను ప్రతిబింబించిది.

"ఆ మనిషి ఎందుకు ఇప్పుడు వస్తున్నాడు? ఇప్పుడే కొంచం ప్రశాంతంగా ఉన్నాను. అది ఆయనకు కష్టంగా ఉందా?" తన లోపల తానే చెప్పుకుంటున్నట్టుగా మెల్లగా సనిగింది.

"అంజలీ...మీ నాన్నా వచ్చింది? ఇన్ని రోజులు ఎక్కడికి వెళ్లేరట? ఇప్పుడేమిటి సడన్ గా మీ మీద ప్రేమ?"  అక్కడే ఉన్న నిర్మలా ఆంటీ అడిగింది.

“నాకు ఏమీ తెలియదు ఆంటీ...ఆయన్ని చిన్న వయసులో చూసిన జ్ఞాపకం. అమ్మతో పాటూ ఆయన నిలబడి తీసుకున్న ఫోటో ఒకటుంది. అది గుర్తుకు తెచ్చుకునే ఆయన మా నాన్నే నని కనిపెట్టాను"

"ఏం చెప్పారు?"

"నేను చేసిందంతా తప్పు. నిన్నూ, అమ్మనూ వదిలి పారిపోయాను. అప్పుడు డబ్బే నాకు పెద్దగా అనిపించింది. ఇప్పుడు మీ మంచితనం తెలుసుకున్నాను. అందువల్ల నన్ను మన్నించి చేర్చుకో అన్నారు అడిగింది"

"నువ్వేమంటావ్ రోహినీ?"

నోట మాట రాక కూర్చుండిపోయింది రోహిని.

“ఏమిటే రోహినీ...ఏమిటే అదోలాగా ఉన్నావు? తిరిగి బ్లడ్ ప్రషర్ ఎక్కువగా ఉన్నదా. అయ్యయ్యో... రోహినీ, రోహినీ " అని అరిచింది.  

"ఊరికే ఉండండి ఆంటీ...నాకు ఏమీ అవలేదు. నేను బాగానే ఉన్నాను. ఆ మనిషి దేనికోసం ఈ ప్లాను వేస్తున్నారో తెలియటం లేదే?"

"ఆయన నిజంగానే మంచివారుగా మారి ఉండొచ్చు కదా?" అన్నది అంజలి.

"నువ్వు అలా అనుకుంటున్నావా? ఎందుకని అలా అంటున్నావు?"

"లేకపోతే ఎందుకమ్మా ఆయన మనల్ని వెతుక్కుంటూ రావాలి? మన దగ్గర డబ్బులు ఎక్కువ ఉన్నాయా ఏంటి? ఆయన మన ప్రేమ కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు. కాబట్టే వస్తున్నారనుకుంటా".

"నాకు అంజలి చెప్పేది 'కరెక్ట్' అనే అనిపిస్తోంది. ఏం అంజలి...నొవ్వొచ్చింది మీ నాన్న సొంత కారా?"

"తెలియదు ఆంటీ...కానీ, ఆయన ఇప్పుడు పెద్ద బిజినస్ మ్యానట. లక్షల్లో ఆస్తి ఉందట. అమ్మ జ్ఞాపకాల వలనే రెండో పెళ్ళి చేసుకోలేదట. అని ఆయన చెప్పారు"

"చూసావా రోహినీ? అప్పుడేదో బ్యాడ్ టైమ్. నిన్ను, పసిపిల్లగా ఉన్న అంజలిని వదిలేసి  వెళ్ళిపోయారు. అందుకనే ఇప్పుడు తిరిగి వచ్చారు కదా...ఆయన్ని క్షమించి చేర్చుకోవచ్చు కదా?" 

"ఆంటీ...మీకు ఆయన గురించి తెలియదు. అందుకే అలా మాట్లాడుతున్నారు. అతను  మనిషే కాదు. డబ్బు దయ్యం...డబ్బు...డబ్బు....అదే అతనికి ఎప్పుడూ కల, జీవితం అంతా"

"అది ఆయనే వొప్పుకున్నారే...'అప్పుడు నాకు డబ్బు పిచ్చి ఉన్నదని. అంతా ఒక బ్యాడ్ టైము. ఆ బ్యాడ్ టైము వెళ్ళిపోయేటప్పుడు మంచి ఆలొచనలు వస్తాయి. వసతిగల జీవితాన్ని వద్దు అని చెప్పకు"

"ఈ వసతులన్నీ నా కేమీ కొత్త కాదు ఆంటీ. ఇంతకంటే ఎక్కువ డబ్బు చూసిన దానిని నేను"  

"ఏం చెబుతున్నావు? నువ్వు మాట్లాడేది చూస్తుంటే నువ్వు చాలా పెద్ద  అస్తిపరుల ఇంటి అమ్మాయిలాగా కనబడుతున్నావే? నీ మనసులో ఏదో ఉందని నేను అనుకున్నది కరెక్టే. అదేమిటో బయటకు చెప్పి నీ మనసును తెలిక చేసుకో. అది నీ మనసులోని భారాన్ని కూడా తగ్గిస్తుంది"

"అవునమ్మా..నీమనసులో ఉన్న భారాన్ని బయట పెడితేనే కదా తగ్గుతుంది. దాని వలన బ్లడ్ ప్రషర్ కూడా కంట్రోల్ లో ఉంటుందని చెప్పాడు డాక్టర్. నిజం చెప్పమ్మా...నువ్వు ఎవరు? నీకూ, నాన్నకూ ఎలా పెళ్ళి జరిగింది? అంతా వివరంగా చెప్పు"

దీర్ఘమైన నిట్టూర్పు ఒకటి వెలువడింది రోహిని దగ్గర నుండి. ఆమె కళ్ళు జరిగిపోయిన కాలాన్ని చూస్తున్నట్టు కదులుతున్నాయి.

"ఆంటీ...మీరు అనుకుంటున్నట్టు నేను మామూలు ఇంటి అమ్మాయిని కాదు. మీకు 'ఆర్.వీ ఇండస్ట్రీస్’ గురించి తెలుసా...దాని గురించి విన్నారా?"

"ఏమిటే అలా అడిగావు? మన దేశంలో ఆ పేరు తెలియని వారు ఉంటారా? దగ్గర దగ్గర వంద సంవత్సరాలుగా ఎన్నో ఫ్యాక్టరీలు స్థాపించిన సంస్థ అది. నా చెల్లెలు భర్త చెన్నైలో ఉంటారు. ఆయన ఆ ఆఫిసులోనే మెనేజర్ గా పనిచేశారు"

"ఏమ్మా...వాళ్ళు అతిపెద్ద కోటీశ్వర్లు కదా?"

"అవును...ఆ సంస్థ ఎం.డి, యజమాని బాపిరాజు గారి ఒకే ఒక కూతుర్ని నేను"

రోహిని చెప్పిన ఆ మాటకు అంజలీ, ఆంటీ నూ స్థానువులా అయిపోయారు. ఇద్దరి కళ్ళూ ఆమెనే చూస్తుండగా ...ఆమె తన కథను చెప్పటం మొదలు మొదలుపెట్టింది.

                                                                                            Continued...PART-6

***********************************************************************************************

ప్రేమ కలలు...(సీరియల్-PART-4)

 

                                                                                 ప్రేమ కలలు                                                                                                                                                                       (సీరియల్-PART-4)

హాస్పిటల్లో మంచం మీద పడుకోనున్నది రోహిని. పక్కన అంజలి, నిర్మలా ఆంటీ...ఇంకా కొంతమంది మహిళలు . కొంచం దూరంలో సుధీర్ నిలబడున్నాడు. ఒక బాటిల్ నుండి మందు, గ్లూకోస్ కలిపిన నీళ్ళు ఆమె శరీరంలోకి చుక్కలు చుక్కలుగా ఎక్కుతున్నాయి. చేతులలోని నరాల నుండి కొన్ని సూది మందులు వేసింది ఒక నర్స్. 

కన్నీళ్ళు కారుతుంటే వాటినే చూస్తూ నిలబడింది అంజలి.

డాక్టర్ లోపలకు రాగానే -- ఆయన్ని చుట్టుముట్టారు అందరూ.

"ఇప్పుడు మా అమ్మకు ఎలా ఉంది డాక్టర్?"

"నువ్వు ఆవిడ కూతురివా? చూడటానికి చదువుకున్న దానిలాగా ఉన్నావు? కానీ, ఆమెను ఎలా చూసుకోవాలో తెలియలేదే?"

"ఏమైంది డాక్టర్?"

"ఇంతుకు ముందు ఇలాగే ఒకసారైనా వచ్చుంటుందే?"

"అవును డాక్టర్...రెండు సంవత్సరాలకు ముందు ఆవిడ స్కూల్లో పనిచేస్తున్నప్పుడు ఇలాగే సృహ తప్పి పడిపోయింది"

"మీ అమ్మకు బ్లడ్ ప్రషర్ చాలా ఎక్కువగా ఉంది. ఆమె ఎక్కువ ఆవేశపడితే మెదడుకు వెళ్ళే రక్త ప్రవాహం ఎక్కువై, ప్రషర్ తట్టుకోలేక రక్త నాళాలు చిట్లి పోయే పరిస్థితికి తీసుకు వెడుతుంది. ఇలాగే వదిలేస్తే ఏం జరుగుతుందో తెలుసా?"

"చెప్పండి డాక్టర్..."---వణుకుతున్న స్వరంతో అడిగింది.

"పక్షవాతం రావచ్చు. రక్త నాళాలు చిట్లిపోతే మరణం కూడా సంభవించవచ్చు. మీరు కరెక్టు టైముకు తీసుకు వచ్చారు. లేకపోతే ఏమై ఉండేదో?"

దడ దడ మని కొట్టుకుంటున్న హృదయాన్ని కట్టడి చేసుకుని మౌనంగా చూసింది అంజలి.

"ఎప్పుడు ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళొచ్చు? ఈవిడికి ఎప్పుడు సృహ వస్తుంది?"

"ఇంకాసేపట్లో సృహ వస్తుంది. రెండు రోజుల తరువాత తీసుకు వెళ్ళొచ్చు. కానీ చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి. చిన్న షాక్ కూడా తట్టుకోలేదు. ఆవేశం చెందేటట్టు ఏమీ చెప్పకండి!"

"సరే డాక్టర్...ఎన్ని రోజులకు మందులు వేయాలి?"

"పదిహేను రోజులకు మందులు రాసిస్తాను. తరువాత ఒక టెస్టుకు రండి -- నార్మల్ అయిపోతే ఏమీ అక్కర్లేదు" అని చెప్పి ఆయన వెళ్ళిపోయారు.

ఇప్పుడు ఆడవాళ్ళందరూ, అంజలిని చుట్టు ముట్టారు.

"ఏమిటే ఇది? నిన్న ప్రొద్దున మీ అమ్మ నీతో మాట్లాడిందే. అప్పుడు చాలా నిదానంగానే ఉన్నదే? సడన్ గా ఏమైందే? ఎందుకని సృహ తప్పి పడిపోయంది?"

ఏం చెబుతుంది అంజలి? దీనంగా సుధీర్ వైపు చూసింది.

ఇంతలో నిర్మలా ఆంటీ అడ్డుపడి "ఒంటికి ఏం జరుగుతుందో, ఎప్పుడు జరుగుతుందో  ఎవరికి తెలుసు? ఏమిటో---అనుభవించాల్సిన సమయం వచ్చింది. అంజలి దగ్గర ఏమైందని...ఎందుకు వచ్చిందని అడిగితే అది ఏం చెబుతుంది? పాపం....చిన్న పిల్ల" అన్నది అంజలికి ఆదరణగా.

"ఏడవకు అంజలి. మేమున్నాం. నిన్ను ఇలా వదిలేయం. నువ్వు ఇక్కడ ఉండక్కర్లేదు. మీ ఇంటికి వెళ్ళిపో. నేనుండి అన్నీ చూసుకుంటాను. రేపు ఉద్యోగానికి వెళ్ళు. అది చాలా ముఖ్యం" అన్నది రుక్మణీ ఆంటీ.

"సరే...అమ్మకు సృహ వచ్చిన తరువాత ఒకసారి మాట్లాడి వెడతాను" అన్నది.

ఆమెను ఒంటరిగా పిలిచాడు సుధీర్.

"చేతిలో డబ్బులున్నాయా...లేదు కావాలా? ఈ మందులన్నీ కొనమని డాక్టర్ రాసిచ్చాడు. నేవెళ్ళి కొనుక్కొస్తాను. నువ్వు ఆంటీని జాగ్రత్తగా చూసుకో. ఆవిడ కళ్ళు తెరిచేటప్పుడు నేను గనుక ఇక్కడుంటే టెన్షన్ అవుతారు. అందుకని ఇక ఇక్కడికి రాను. సహాయానికి నిర్మలా ఆంటీ, రుక్మణీ ఆంటీ ఉన్నారు కదా...చూసుకుంటారు" అన్నాడు.

'అతన్ని చూడటానికే కష్టం అనిపించింది. అమ్మ అతన్ని ఎందుకు కొట్టింది? మొహం చలనం లేని మనిషిలా అయిపోయింది. అతని కళ్ళల్లోకి చూసి మాట్లాడలేకపోతోంది అంజలి. 'ఎక్కడ ఏడ్చేస్తానో...?' అనే భావాలను అనిచి పెట్టుకుని తల మాత్రం ఊపింది.

అంతకు మించి అక్కడ పనేమీ లేదని భావించి బయటకు వచ్చాడు సుధీర్.

అతను వెళ్ళిన కొద్దిసేపటికే రోహిని సృహలోకి వచ్చింది. మెల్లగా కళ్ళు తెరిచింది. తన చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళను గుర్తు పట్టటానికి కొంత సమయం పెట్టింది.

"అంజలీ...నన్ను క్షమించమ్మా...నిన్ను చాలా భయపెట్టేసేను. ఇప్పుడు నాకు బాగానే ఉంది" అన్నది కూతురు చేతులు పుచ్చుకుని.  

"బాగా చెప్పావు పో...దాన్ని మాత్రమా భయపెట్టావు? మమ్మల్నందరినీ ఒక ఊపు ఊపేవే! ఏమిట్రా ఇది... అంజలీ చిన్న పిల్ల కదా. ఈ కొత్త చోట అది తానుగా అన్నిటినీ సర్దుకోగలదా అనే ఆలొచన ఉండక్కర్లేదా ఒకత్తికి?" అన్నది నిర్మలా ఆంటీ.

"ఆంటీ...దయచేసి మా అమ్మను తిట్టకండి. ఆమె యముడితో పోరాడి ప్రాణం దక్కించుకుని ఇప్పుడే బయటకు వచ్చింది..."

"అందుకే చెబుతున్నా...మనమందరం ఆడువారిగా పుట్టిన వాళ్ళం. మనసులో ధైర్యమూ, స్వీయ నమ్మకమూ చాలా ముఖ్యం. అది వదిలేసి ప్రతిదానికీ ఆవేశపడి ఇలా అరిస్తే ఎవరికి నష్టం చెప్పు?"

“నాకు అర్ధమవుతోంది ఆంటీ. నా వల్ల నా ఆవేశాన్ని అనుచుకోలేకపోయానే?”      

"అనుచుకోవాలి రోహినీ...ఖచ్చితంగా అనుచుకోవాలి. నీకొసం కాకపోయినా, పాపం...నిన్నే నమ్ముకునుందే...దీనికోసమైనా మనసును అనుచుకోవాలి. అర్ధం అయ్యిందా?"

"నాకు ఒకటి అనిపిస్తోంది. ఇంతక ముందు తనకు జరిగిన ఏదో ఒక సంఘటనను మనసులో ఉంచుకునే రోహినీ ఇలా అవస్తపడుతోంది అనుకుంటా. అలా ఉంటే నీ  మనసును బాధపెడుతున్న విషయాన్ని, నీకు బాగా దగ్గరగా ఉన్నవాళ్ళ దగ్గర చెప్పు.  దాని వలన మనసులోని భారం తగ్గుతుంది. ప్రషరూ తగ్గుతుంది. ఆరొగ్యమూ బాగుపడుతుంది" అన్నది రుక్మణీ ఆంటీ.

అన్నిటినీ వింటూ మౌనంగా పడుకోనుంది రోహిని. ఆమె మనసులో పలు పోరాటాలు.

రోహినిని ఇంటికి తీసుకు వచ్చారు. ఈ మూడు రోజులలో ఒకసారి కూడా సుధీర్ వచ్చి ఆమెను చూడలేదు. అంజలితో మాట్లాడటానికి కూడా ప్రయత్నించలేదు. కానీ, అంజలి అతన్ని చూడ లేకుండా ఉండలేకపోయింది.

"సుధీర్ ఎక్కడమ్మా...కనబడటం లేదు? ఎందుకని మీ అమ్మను చూడటానికి రాలేదు? ఆశ్రమంలో ఎవరికైనా చిన్నగా తలనొప్పి అని చెప్పినా వెంటనే చూడటానికి వస్తాడు. అలాంటిది, మీ అమ్మ హాస్పిటల్లో చేరి వచ్చింది..."

రుక్మణీ ఆంటీ అలా అడగగానే అంజలి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలు పెట్టింది.   

"అదేమీ లేదు ఆంటీ...పని ఉండుంటుంది. అందుకనే చూడటానికి వచ్చుండడు" అని సమాధానపరచింది. ఆంటీ వెళ్ళిపోయింది. 

"ఆమ్మా...నీకిప్పుడు ఒంట్లో ఎలాగుంది?" తల్లిని ప్రేమగా అడిగింది.

"బాగుందిరా తల్లీ...కానీ మనసు మాత్రం సరిలేదు"

"ఎందుకమ్మా? నీ మనసును వేదన పడేటట్టు నేను నడుచుకోనమ్మా. ఇది నా ప్రామిస్. నాకు నువ్వే చాలా ముఖ్యం. నీ మనసును బాధపెట్టి నేను సుఖంగా జీవించాలని అనుకోను"  అన్నది అంజలి, తల్లి చేతులు పుచ్చుకుని.

"నాకు మాత్రం నీ మనసును బాధపెట్టాలని ఆశా? నువ్వు బాగా జీవించాలనేదే నా ఆశ, కల, లక్ష్యం అన్నీ. అది నీకు అర్ధమయితే సరి"

"అనవసరమైన విషయాలు ఆలోచించుకుని నీ మనసును పాడుచేసుకోకు. ఇందా...ఈ మాత్ర వేసుకో. బాగా నిద్రపోయి రెస్టు తీసుకో. అప్పుడు మంచిది" అన్న అంజలి తల్లికి మాత్ర ఇచ్చింది.

కొంచంసేపట్లో తల్లి బాగా నిద్రపోవడం మొదలు పెట్టింది. అది నిర్ధారణ చేసుకుని సుధీర్ ను వెతుక్కుంటూ అతని ఇంటి వైపు నడిచింది.

మల్లె పూల పందిరి పక్కనున్న బెంచ్ మీద ఆలొచనలకు బానిసైన వాడిలాగా కూర్చోనున్నాడు సుధీర్. అంజలిని చూసిన వెంటనే అతని హృదయం కేరింతలు వేసింది. నిజం ఆమెను కాల్చింది.

"రా అంజలీ...మీ అమ్మకు ఇప్పుడు పరవాలేదుగా?"

"హు...పరవాలేదు. ట్యాబ్లెట్ ఇచ్చి వచ్చాను. ఇప్పుడే నిద్రపోతున్నారు"

ఏం మాట్లాడాలో తెలియక ఇద్దరూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.

"అంజలీ...ఆ రోజు మీ అమ్మ ఎందుకు అంత ఆవేశపడి అరిచింది? నీకేమైనా తెలుసా?"

"ఏమీ తెలియటం లేదే! నన్ను మా అమ్మ ఆ రోజే మొదటిసారిగా కొట్టింది తెలుసా? చిన్నప్పటి నుండి ఆమె నన్ను బుజ్జగించిందే తప్ప కోప్పడటమో, కొట్టటమో చేయలేదు!"

"ఐమ్ సారీ అంజలి...నువ్వు దెబ్బతినటానికి నేను కారణమయ్యాను. నిన్ను నాతో కలిపి చూడటం వలనే ఆమె ఆవేశపడింది. అందులోనూ నువ్వు మన ప్రేమను చెప్పేటప్పటికి ఆవిడకు బ్లడ్ ప్రషర్ ఎక్కువయ్యింది. కళ్ళు తిరిగి కింద పడిపోయారు"

"అవును. నాకూ అలాగే అనిపించింది. ఆ విషయం మాట్లాడటానికే నిన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చాను"

"చెప్పు అంజలి...నేనేం చెయ్యాలి?"

"సుధీర్...చిన్న వయసు నుండి తల్లి, తండ్రీ, సహోదరి లాగా ఉండి ఆమె నన్ను పెంచింది. నా మంచిని తప్ప, ఇంకేమీ తెలియదు. ఆమెను వదులుకోవటానికి నాకు మనసు లేదు"

"దానికి నేనేం చేయాలి?"

"మన ప్రేమ ఆవిడకు నచ్చలేదు. అందువల్ల మీరు నన్ను మర్చిపోవాలి. మనం ప్రేమించుకున్నది మరిచిపోవాలి"

"ఒక విధంగా ఇది నేను ఎదురుచూశాను. కానీ, ఇంత ఈజీగా నిర్ణయం తీసుకుంటావని అనుకోలేదు. నువ్వు చెప్పాశావు...నా మనసు ఎంత మదన పడుతుందో నని ఆలొచించావా?"

"ఆలొచించకుండా ఉంటానా. మీరు అనుకుంటునట్ట్లు నేనేమీ చాలా ఈజీగా నిర్ణయం తీసుకోలేదు! నా మనసును రాయి చేసుకుని ఈ నిర్ణయానికి వచ్చాను"

"వేరే దారే లేదా అంజలీ?" -- దీనంగా అడిగిన సుధీర్ కళ్ళల్లో నీరు పొంగుతుండగా చూసింది.

"మీ పరిస్థితి నాకు అర్ధం అవుతోంది. కానీ, నా పరిస్థితిని మీరు ఆలొచించండి. మా అమ్మకు ఎటువంటి షాక్ ఇవ్వకూడదని డాక్టర్ చెప్పాడు. దాంతో పాటు ఆమె ఆవేశపడకుండా చూసుకోవాలని హెచ్చరించారు. ఈ పరిస్థితిలో మీ గురించి ఆవిడ దగ్గర నేనెలా చెప్పగలను?"

"ఇప్పుడు చెప్పొద్దు...ఆవిడ ఆరొగ్యం పూర్తిగా కోలుకున్నాక చెప్పచ్చు కదా? దానికి రెండు సంవత్సరాలు అయినా నేను కాచుకోనుంటాను"

"మనం కాచుకోనుండచ్చు సుధీర్...కానీ, ఆమె రేపే...'నువ్వు సుధీర్ ను ప్రేమిస్తున్నావా' అని అడిగితే ఏం సమాధానం చెప్పను? ఆమె మనసును కష్టపెట్టనని ప్రామిస్ చేసాను నేను" 

తిరిగి మౌనం వాళ్ళను చుట్టుముట్టింది.

"ఇప్పుడు ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నావు...'ఇక నీకూ, నాకూ ఏ సంబంధమూ' లేదనా? 'ఈ జన్మలో మన పెళ్ళి జరగదనా'? ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నావు అంజలి?"

అతను అడిగిన ప్రశ్నతో క్రుంగిపోయింది అంజలి.

"నాకేమీ అర్ధం కావటం లేదు సుధీర్ గారు. నాకు నా తల్లి కావాలి. అంతే!"

ఆమె దగ్గరగా వచ్చాడు. ఆమె ఊపిరి బిగపెట్టి నిలబడింది.

" అంజలీ...చిన్న వయసు నుండే తల్లి ప్రేమకోసం, అనురాగం కోసం ఎదురు చూసిన వాడిని నేను. నీకు అది దొరక కుండా చేస్తానా? నా వల్ల నిన్ను మర్చిపోవటం కుదరదు. ఇందులో కొంచం కూడా అనుమానం లేదు. ఏ నాటికైనా నా మనసులో నువ్వు మాత్రమే ఉంటావు. కానీ, నీ కొసం నీపైన ఉన్న ప్రేమను త్యాగం చేయటానికి తయారుగా ఉన్నాను. ఇక నేను నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టను. అందుకోసం నువ్వు నన్ను శత్రువులాగా చూడకు...నేనది తట్టుకోలేను"

మాట్లాడుకుంటూ వెళుతున్న సుధీర్,  స్వరం అడుపడితే కొంచం ఆపాడు. అంజలి ఏదో చెప్పటానికి వచ్చింది...ఆమెను చేతితో అడ్డగించి తిరిగి మాట్లాడాడు.

“నేను ఎప్పుడూ నీకు మంచి స్నేహితుడినే. నీకు ఎటువంటి సహాయం కావాలన్న సంశయ పడకుండా నన్ను అడగొచ్చు. సరేనా...?" అన్నాడు.

అతను అడిగినట్లే అతనికి 'సరే' అని సమాధానం చెప్పింది. ఇద్దరూ చెరో దిక్కుకూ నడిచారు.

                                                                                                        Continued....PART-5

***********************************************************************************************