17, ఫిబ్రవరి 2020, సోమవారం

ఆలయం(సీరియల్)...PART-19



                                                 ఆలయం(సీరియల్)
                                                           (PART-19)


ఇది మాత్రమే కాదు...నా కళ్ళెదుట ఎంతో మంది 'ట్రాఫిక్' పోలీసులు, 'లైసెన్స్ లేదు...అది లేదు...ఇది లేదు... అంటూ యాభై-వంద లాక్కుంటున్నారు. యాతన పెడతున్నారు. కరెంటు అప్పుడప్పుడు పోవటం, రావటం. వీటన్నింటినీ మేము, ఎందుకు నువ్వు కూడా క్షణ క్షణానికీ అనుభవిస్తున్న సమస్యలు.

వీటన్నిటి గురించి ఎవరూ ఏమీ పట్టించుకోరు. కానీ చూడు...మా ఇంటి దగ్గరలో ఒక కులానికి చెందిన నాయకుడి విగ్రహం ఉంది. దాని పక్కన ఎవడో ఉచ్చ పోసాడు. దాని కోసం మా ఏరియానే కలవర భూమిగా మారింది...ఎంతో నష్టం జరిగింది, తెలుసా?

విగ్రహాన్ని -- వాళ్ళ భాషలో చెప్పాలంటే ప్రాణం లేని ఆ రాయి పక్కన ఎవరో ఉచ్చ పోసారని అంత గొడవ చేశారు. అంత పెద్ద గొడవలో కనీసం 10 శాతం నేను చెప్పిన సమస్యల గురించి చేసుంటే...మన ఊరు ఎప్పుడో సింగపూర్, మలేషియా లాగ మారుంటుంది.

"ఇక్కడ ధరల పెరుగుదల గురించి ధర్నా చేయడం, మంచినీళ్ళు దొరకలేదంటే రోడ్డు రోకోలు చేయడం, అక్కడక్కడ జరుగుతున్నాయి...అంతే! ఇలాంటి ఒక సమాజంలో, ఒకటి డబ్బు, లేదంటే...అధికారం ఉండాలి. రెండూ లేకపోతే...నువ్వు రౌడిగా ఉండాలి. ఈ మూడు వర్గాలలోనూ చేరని వారైతే ప్రశాంతంగా నోరులేని జీవిగా ఉండటమే మంచిది. లేకపోతే మనకంటే బుద్ది లేని పిచ్చివాడు 'స్కోర్’ చేసుకుని వెళ్ళిపోతాడు. అందుకనే లోకంతో కలిసి వెళ్ళటం మంచిది అని చెబుతున్నా...అది తప్పా?"

రాజేష్ కుమార్ అలా అడిగిన తరువాత శంకరయ్య దగ్గర నుండి దానికి సరైన జవాబు లేదు. ఒకటి మాత్రం బాగా అర్ధమైయ్యింది. ఒక చెడు అందంగా ఇంకొక చెడుతో కలిసిపోతోంది. ఈరోజు తప్పు చేయటానికి ఎన్నో న్యాయాలు ఉన్నాయి. కానీ, మంచి చెయ్యటానికే చిన్న ప్రోత్సాహము కూడా లేదు అనేది శంకరయ్య కి అర్ధమైనప్పుడు అతనికి భవిష్యత్తే ఒకవిధమైన చీకటిగానే కనిపించింది.

లోపల మాలతీ కళ్ళు నలుపుకుంటూ కూర్చోనుంది. శంకరయ్య ఆ విల్లన్ 'పి.ఆర్.ఓ.'ని ఓడించటానికి రెడీ అయ్యాడు.

బెంగళూరు!

చల్లటి 'క్లైమేట్'...కానీ, అప్పుడే బస్సు దిగిన శంకరయ్యకి మాత్రం మనసు నిప్పులాగా వేడిగా ఉన్నది. ఎలాగో శ్రమపడి 'ఎం.డి’ శంకరయ్య అడ్రెస్సు తెలుసుకోగలిగాడు. ఆయన్ని కలిసి మాట్లాడాలి. జరిగిందంతా చెప్పి న్యాయం అడగాలనే తపన అతనిలో బుస కొడుతున్న పాములా వేచి ఉన్నది.

ఎంత దూరం అది విజయవంతమవుతుందో అనే దాంట్లో సందేహం,అనుమానం. అడ్రెస్సు కూడా కంపెనీకి చెందిన ఒక పై అధికారే ఇచ్చాడు.

"తమ్ముడూ...నేనే నీకు అడ్రెస్సు ఇచ్చేనని ఎవరికీ తెలియకూడదు. జాగ్రత్త!" -- అంటూ భయపడుతూనే ఇచ్చాడు. అదే శంకరయ్యను సగం కట్టేసింది. అయినాకానీ అతని యువ రక్తంలో నమ్మకం ఎక్కువగా ఉంది.

నాన్న ఒక ఏప్రిల్ మూర్ఖుడిగా ఉంటే, నేనూ అలాగే ఉండాలా ఏమిటి? ఒక లాడ్జిలో రూము తీసుకుని స్నానం చేసి, చిన్న 'ప్యాకెట్ రెకార్డర్’ తో 'ఏం.డి.' ని చూడటానికి బయలుదేరాడు.

"జాగ్రత్త బాబూ...! 'ప్రీయర్ అపాయింట్ మెంట్' లేకుండా ఆయన ఎవర్నీ చూడరు. ఒక వేల చూసినా 'కంపెనీ' గురించి 'ఫిర్యాదు అని చెబితేనే...' వెళ్ళి జి.ఎం. దగ్గర చెప్పు. దానికొసమే ఆయనకు జీతం ఇస్తున్నాము’ అని చెబుతారు.

'ఆయన దగ్గర చెప్పినందువలన ఎటువంటి ప్రయోజనమూ లేదు అని చెబితే...'అది నిరూపంచటానికి నీ వల్ల అవుతుందా?' అని అడుగుతారు. దగ్గర దగ్గర, 'దేవుడు ఉన్నాడు’ అని చెప్పేవాళ్ళు తమ వాదనను నిరూపించటానికి ఎంత కష్టపడాలో అంత కష్టపడాలి. అది మాత్రమే కాదు...ఫిర్యాదు చేసిన ఐదో నిమిషం ఎవరి మీద ఫిర్యాదు చేశావో వాళ్లకు ఆ వార్త చేరిపోతుంది.

ఇలాగే ఈ రోజు వరకు జరుగుతోంది. అదే మా 'ఎం.డి. స్టైల్’. ఆయన తన సహచరులను అంటే టాప్ మేనేజ్ మెంటును అంత గొప్పగానూ, గుడ్డిగానూ నమ్ముతారు. అంతే కాదు...కార్మీకుడంటేనే తన కష్టం చెప్పుకునేవాడు, తృప్తి పడనివాడు, శ్రద్దగా పనిచేయకుండా మోసం చేసేవాడు అని ఆయన దగ్గర గట్టిగా చెప్పబడింది. కాబట్టి ఆయన దగ్గర ఈ నిజాలను అర్ధం అయ్యేటట్టు చెప్పడం అంత సులభం కాదు"

-----ఇలాగంతా ఆ అధికారే చెప్పాడు. ఆయనలో శంకరయ్యను తలచుకుంటే పాపం అనిపించింది.

ఒక మనిషి నిర్ణయించిన ఎత్తుకంటే ఎక్కువగా ఎదిగిపోతే, ఆ తరువాత అతని ఎత్తే అతనికి పగ అవుతుంది.

                                                              ఇంకా ఉంది.....Continued in PART-20 ****************************************************************************************************

15, ఫిబ్రవరి 2020, శనివారం

ఆలయం(సీరియల్)...PART-18



                                                  ఆలయం(సీరియల్)
                                                            (PART-18)


అద్దం ముందు నిలబడి గడ్డం గీసుకుంటున్నాడు వెంకట్ ప్రసాద్ కొడుకు శంకరయ్య. టెలిఫోన్ మోగింది. వెళ్ళి ఎత్తాడు. చెవిలో వినబడ్డ వార్తతో భయబ్రాంతికి గురి అయ్యాడు. గడ్డానికి ఉన్న సోపు నురుగుతో అలాగే కూర్చుని పోయాడు. కూరగాయల సంచితో మార్కెట్టు నుండి తిరిగి వచ్చి లోపలకు వచ్చిన మాలతీ కొడుకు స్థంభించి పోయుండడం గమనించింది.

"రేయ్...ఏమిట్రా ఇది? సరిగ్గా షేవ్ చేసుకోకుండా అలా కూర్చుండిపోయావు...?"

"నాన్నకు ఆఫీసులో హఠాత్తుగా 'హార్ట్ ఆటాక్' వచ్చిందట. హాస్పిటల్ కు తీసుకువెళ్ళారట. ఏదో జరగ కూడనిది జరిగింది"

"అయ్యయ్యో..." మాలతీ చేతిలోని కూరల సంచీని వదిలేసి అరిచింది!

పరిగెత్తుకుంటూ హాస్పిటల్ కు వచ్చిన ఇద్దర్నీ స్నేహితులు అడ్డుకున్నారు. రాజేష్ కుమార్ శంకరయ్యను వేరుగా తీసుకు వెళ్ళి జరిగిందంతా చెప్పాడు.

"ఏమిటంకుల్...ఒక మనిషి నిజాయతీగా పనిచేయడం కూడా ఒక తప్పా? పై అధికారులు చిన్న ఉద్యోగులతో ఇలా కూడా ఆడుకుంటారా?"

"ఏమిటయ్యా ఈ ప్రశ్న...ఆడుకుని ఆటను పూర్తి చేశారే. ఒక విధంగా ఇలా జరిగినందుకు సంతోషించు. లేదంటే ఆ 'పి.ఆర్.ఓ' పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేసి మీ నాన్నను జైల్లో పెట్టాలనుకున్నాడు. మా యూనియన్ కూడా ఆ కొత్తగా వచ్చిన 'పి.ఆర్.ఓ.' ను వదిలిపెట్ట కూడదని నిర్ణయించుకుంది. ఇది తెలుసుకున్న ఆ 'పి.ఆర్.ఓ.' ఇప్పుడు ధర్మ సంకటంలో ఉన్నాడు"

"నాకు తెలియక అడుగుతున్నాను అంకుల్. మా నాన్నను ఇంత హింస పెట్టటానికి ఆ 'పి.ఆర్.ఓ.'కి మా నాన్న ఏం అపకారం చేశారు?"

“ఐదొందలు, ఆరొందల మంది పనిచేస్తున్న ఒక ఫ్యాక్టరీలో 'లేబర్’ అనేవాడు ఒక బానిస లాంటి వాడు. పై అధికారులకు తాళం వేసుకుంటూ...వాళ్ళు తప్పుగా నడుచుకున్నా 'సరే...సరే' అంటూ వెళ్ళాలి. మీ నాన్న ఆ రకం మనిషి కాదని నీకే తెలుసు. తరువాత ఆయన కంపనీ మీద పెట్టుకున్న విశ్వాశం"

"విశ్వాశంగా ఉంటే 'కంపెనీ' సంతోష పడాలి కదా?"

"హు...'కంపెనీ' అని నువ్వు ఎవర్ని చెబుతున్నావు?"

"అందర్నీనూ...."

"నీకు 'కంపెనీ' అంటే ఏమిటో తెలియదు! నిజంగా విశ్వాశంగా ఉన్న ఒక కార్మీకుడ్ని చూసి సంతోష పడాల్సింది ఆ 'కంపెనీ' యజమానే. అంటే 'ఎం.డి.'! దురదృష్టకరంగా ఆయన ఇప్పుడు ఈ ఊర్లోనే ఉండటం లేదు. నెలలో సగం రోజులు ముంబైలోనూ, కలకత్తాలోనూ తన కొడుకుల ఇళ్ళలో ఉంటారు. 'కంపెనీ' ని ఇప్పుడు నడుపుతున్నది 'జెనెరల్ మేనేజర్’. మా యజమాని అయన్ని బాగా నమ్ముతాడు. కానీ, ఆయనే మా యజమాని నమ్మకానికి తగినట్లు నడుచుకోవటం లేదు. కంపెనీలో ఏటుచూసినా అవినీతి...కమీషన్. అందులో పలువురికి భాగం ఉన్నదని మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఇది ఎంత దూరం నిజమనేది తెలియదు. కానీ, తప్పు జరుగుతోంది. ఆ తప్పును ఎలా ఆపాలో తెలియటంలేదు"

"అందరూ వెళ్ళి 'ఎం.డి.'ని కలిసి చెప్పొచ్చుగా?"

"మేము చెప్పేది ఆయన నమ్మాలే...!"

"ఎందుకు నమ్మరు!?"

"వాళ్ళ తప్పులను నిరూపించాలే?"

నిరూపించండి!

"ఎలా నిరూపించగలం? ఈ రోజుల్లో ఎవరైనా సాక్ష్యం పెట్టుకుని తప్పు చేస్తారా? అందులోనూ మా 'కంపెనీ' లో ఉండే కొందరు ఆఫీసర్లు కొండలను మింగే కొండచిలువలు! ఏదో పథకం తోనే అన్ని పనులూ చేస్తున్నారు"

"నెల తప్పకుండా లాభాలు చూపించడం వలన వీళ్ళను అనుమానించరు. కానీ, పలు కోట్లు లాభాలు వచ్చే అవకాసమున్న చోట కొన్ని కోట్లే లాభం వస్తోందని ఆయన తెలుసుకోవటం లేదు"

"ఇలా మాట్లాడటం వచ్చిన మీకు...అవినీతి చేస్తున్న వారిని పట్టుకోవటం మీకు చేతకాదా?"

"మాకంతా ఆంత శక్తి లేదు. ఇప్పుడు కూడా చెబుతున్నాను...ఆ 'పి.ఆర్.ఓ.', ఆ తరువాత ఆ మేనేజర్...వీళ్ళను కలిసి, 'నేను ఇకమీదట మీ వైపు, ఇకమీదట మీరు చేసే పనులను చూసినా చూడనట్లు ఉండిపోతాను అని మీ నాన్న చెబితే చాలు. మీ నాన్నకు ఇక్కడ హాస్పిటల్ 'ట్రీట్మెంట్' నుండి అంతా రాజ భోగంగా మారిపోతుంది"

"అంటే వాళ్ళతో కలిసిపొమ్మంటున్నారు"

"లేదు తమ్ముడూ! లోకంతో కలిసి వెళ్ళమంటున్నాను"

"ఇలాంటి నీచమైన పనికి లోకాన్నే కారణం చేస్తున్నారే 'అంకుల్ ....?"

----- శంకరయ్య దగ్గర కోపం కనబడింది. రాజేష్ కుమార్ అదంతా పట్టించుకోలేదు.

"తమ్ముడూ...నీకు సమాజం గురించి సరిగ్గా తెలియదు. మన ప్రజల్లో చాలా మంది వినొదమైన మనుష్యులు! ప్రతి రోజూ మనందర్నీ ఎన్నో సమస్యలు పట్టి పీడిస్తున్నాయి. ఉదాహరణకు ఒక విషయం చెబుతాను...నేను నివసిస్తున్న వీధిలో తారు రోడ్డు వేసి 15 సంవత్సరాలు అయ్యింది. డ్రైనేజ్ వసతి కూడా లేదు. మంచి నీళ్ళు...నెలలో ఏప్పుడో ఒక రోజున వస్తుంది. రోడ్డు మొత్తం ఒకటే చెత్త. వేరుగా ఒక చెత్త కుండీ కూడా లేదు. అదేలాగా మా రేషన్ షాపులో ఒక కిలోకి వందో, రెండువందల గ్రాములొ తక్కువగానే పంచదార తీసుకుంటున్నాను. అవన్నీ రోజూ నిమిషానికి ఒకసారి...నేనూ, మా వీధిలోని వాళ్ళూ ఎదుర్కుంటున్న సమస్య.

ఇవన్నీ ఎందుకు చెబుతున్నారు?

పూర్తిగా విను...విన్న తరువాత నీకే అర్ధమవుతుంది

                                                                        ఇంకా ఉంది.....Continued in PART-19 ****************************************************************************************************

13, ఫిబ్రవరి 2020, గురువారం

ఆలయం(సీరియల్)...PART-17




                                                  ఆలయం(సీరియల్)
                                                            (PART-17)


"ఈ రోజు ఏప్రిల్ ఒకటో తారీఖు! ఎవరో ఇతన్ని బాగా ఏమార్చి ఇలా చేసారు. 'కంపనీ లెటర్ ప్యాడ్' లో ఒక పేజీని దొంగలించి 'టైపు’ చేసి నకిలీగా సంతకం పెట్టి...ఓ....ఇది అతి పెద్ద తప్పు" అన్నాడు అకౌంట్స్ మేనేజర్.

'అకౌంట్స్ మేనేజర్’ తన వంతుకు ఒక వంతు పాడాడు. ప్రసాద్ కు అప్పుడు తెలిసింది ఆ రోజు ఏప్రిల్ 1-తారీఖని.

"వాట్ ఐ తింక్ ఈజ్...ఇతనే కూడా ఇలా చేసేసి మనలోని లోతును కొలిచి చూస్తున్నాడు అనుకుంటా"---'పి.ఆర్.ఓ.' యొక్క ఇంకో బాంబు వెంకట్ ప్రసాద్ గుండెల్లో గుచ్చుకున్నట్లు అయిపోయింది.

"సార్...నిజంగా లేదు సార్! ఈ రోజు ఏప్రిల్-1వ తేదీ అనేది జ్ఞాపకం లేదు" అంటూ కొంచం బెదురు చూపులతో చూశాడు ప్రసాద్.

"నో...నో...నువ్వు ఏమీ సరిలేవు. నీకు... ఈ 'కంపనీ' లోనే 'నువ్వొకడివే' బాగా పనిచేస్తున్నాను అనే పొగరు. అందుకే నువ్వుగా ఇలా ఒక 'ఆర్డర్న’ టైపు చేసి పెట్టుకున్నావు. నీకు నువ్వే మేనేజర్ ప్రమోషన్ ఇచ్చుకున్నావు! ఇది నిర్వాహానికి తెలిస్తే ఎక్కడికి పోయి ఆగుతుందో తెలుసా?"

"సార్...నిజంగా చెబుతున్నా సార్. నాకేమీ తెలియదు సార్. నేను, నా పని అని మాత్రమే అని ఉంటాను"

"ఇలాగంతా మాట్లాడితే సరిపోతుందా...నువ్వు చెప్పేది ఒకటి...చేసేది ఒకటి. దానికి ఈ నకిలీ 'ఆర్డరే' సాక్ష్యం."

"సార్...మళ్ళీ చెబుతున్నా! నాకూ, ఈ 'ఆర్డరుకూ' ఏ సంబంధమూ లేదు. నేను 'డిపార్టు మెంటు’ లోకి వచ్చినప్పుడు ఇది నా టేబుల్ మీద ఉన్నది" కొంచం గట్టిగా మాట్లాడాడు ప్రసాద్.

"ఏంటయ్యా వాయిస్ పెంచుతున్నావు... 'ప్రమోషన్ ఆర్డర్’ అనేది పిలిచి అభినందించి ఇవ్వవలసిన పెద్ద విషయం కదా...ఇలా టెబుల్ పైన ఉంటుందా?"

"నాకూ ఆ సందేహం వచ్చింది సార్. కానీ...?"

"ఏమిటి కానీ, గీనీ...? నువ్వు బాగా కథ చెబుతున్నావు. అందరినీ వెధవల్ని చేయాలని చూస్తున్నావు!"

"సార్...నేను ఎవర్నీ వెధవల్ని చెయ్యలేదు. నన్నే ఎవరో వెధవని చేసారు"

"ఇది ఇంకెవరి దగ్గరన్నా చెప్పు. బాధ్యతో నడుచుకోవలసిన నువ్వు...నకిలీగా ఒక 'ఆర్డర్’ తయారు చేసింది మొదటి నేరం. తరువాత, అందరినీ పిలిచి నీకు 'ప్రమొషన్’ వచ్చిందని నమ్మించడం రెండో తప్పు. మూడోది, మేనేజర్ సీటులో కూర్చున్నది. నాలుగోది, మమ్మల్ని ఎదిరించి మా దగ్గరే నేరాన్ని ఒప్పుకోకుండా మాట్లాడుతూనే ఉన్నది. దీనికంతా చేర్చి పెట్టి ఈ నిమిషమే నిన్ను 'సస్ పెండ్' చేస్తున్నాను. రేపు విచారణ పెట్టి నేరాలను నిరూపించి నిన్ను ఇంటికి పంపించే నేను మరో పని చేస్తాను. ఇప్పుడు నువ్వు బయలుదేరవచ్చు"

--'పి.ఆర్.ఓ.' న్యాయస్థానంలో మాట్లాడినట్టు మాట్లాడి ఆ నకిలీ 'ఆర్డర్’ ను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. వెంకట్ ప్రసాద్ కు అంతవరకు అనిచి పెట్టుకున్న కోపం అలాగే పెట్రోల్ పోసిన గుడ్డలో తగలబడిన నిప్పులా ఎగిసి పడటం మొదలుపెట్టింది.

"వద్దు సార్... నేను ఈ 'కంపనీ'ని ఒక ఆలయంలా భావిస్తున్నాను. మన 'చైర్మాన్’ నా వరకు దైవం. నన్ను అభినందించకపోయినా పరవాలేదు. ఇలా నామీద అపవాదు వేయకండి. ఎవరో నన్ను ఏప్రిల్ ఫూల్ చేశారు"

“నో ...నువ్వు ఒక మాట కూడా మాట్లాడకూడదు. మొదట చోటు ఖాలీ చేసి బయటకు పో. లేకపోతే...'సెక్యూరిటీ' ని పిలిచి పంపించ వలసి వస్తుంది"

ఆ బెదిరింపు మాటల తరువత ప్రసాద్ కు అక్కడ నిలబడటం ఇష్టం లేకపోయింది. ఆవేశాన్ని అనుచుకుని 'డిపార్ట్ మెంట్' నుండి బయలుదేరిన అతన్ని అక్కడున్న మొత్త కార్మీక గుంపు వెడుక చూసింది. అందరిలోనూ మేకు కొట్టినంత నొప్పి పుట్టింది. ఆ ఇద్దరి తోటి ఎవరైనా పెట్టుకుంటే వాళ్ళు ఎలా కావాలంటే అలా సమాధానం చెబుతారు అనే ఒక షాక్ తో ఉన్నారు.

వాళ్ళల్లో ఇప్పుడొక గుసగుసలు..."రేయ్ మామా! వెంకట్ ప్రసాద్ ని ఏప్రిల్ 'ఫూల్’ చేసి ఈ ఆఫీసర్ తెలివిగలవాడైయ్యాడే...ఈ 'కంపనీ' బాగుపడుతుందంటావా?"

"ఈ 'కంపెనీ' బాగుపడితే మనకేంటి...పడకపోతే మనకేంటిరా? ఇక మనం వేరే 'కంపెనీ' చూసుకోవలసిందే"

"ఎవడ్రా వీడు...? మనల్ని ఎవర్రా పనిలోకి రమ్మని పిలిచేది...? నువ్వేమన్నా బి.టెక్., ఎం.టెక్., చదివాను అనుకుంటున్నావా"

"అదే కదా...+2 పాస్ అవని వాళ్ళే లక్షల్లో ఉన్నారు. కానీ 'సర్వీస్’ అయిన బి.ఈ., ఎం.ఈ. వాళ్ళంతా బంగారంలాగా దొరుకుతున్నారు"

"చదువుకో వలసిన వయసులో చదువుకోకుండా పోయిన మనం....ఎంతో అనుభవంతో తెలివిగా ఉన్నా...బానిసల్లాగా అర్ధం లేకుండా దొరుకుతున్నామే మామా?" వాళ్ళ గొణుగుళ్ళను ఆ ఫ్యాక్టరీలో పనిచేస్తున్న యంత్రాల శబ్ధాలు అనిచివేశాయి.

ఫ్యాక్టరీ లోపల గూడు కట్టుకున్న పావురాలు అక్కడ జరుగుతున్న విషయాలను ఆనందంగా వేడుక చూస్తున్నాయి.

మనిషి జన్మ ఎత్తకుండా స్వతంత్రంగా ఉండే పావురాలుగా పుట్టిన సంతోషం కనబడుతోంది వాటి దగ్గర...

                                                               ఇంకా ఉంది.....Continued in PART-18 *************************************************************************************************

11, ఫిబ్రవరి 2020, మంగళవారం

కరోనా వైరస్ ప్రభావం: ఇంకా ఖాలీగా ఉన్న చైనా నగర రోడ్లు.



                                               కరోనా వైరస్ ప్రభావం: 
                                 ఇంకా ఖాలీగా ఉన్న చైనా నగర రోడ్లు.


కరోనా వైరస్ వేగంగా వ్యాపిస్తున్నదని చెబుతూ చైనాలోని వుహాన్ నగరంలో నివసిస్తున్న ప్రజలను ఇళ్ళల్లోనే ఉండమని హెచ్చరించారు. ఆ హెచ్చరికను ఇప్పుడు మరో నగరానికి కూడా ఇచ్చారని చెబుతున్నారు. ఎప్పుడూ జన సమూహంతో నిండిపోయుండే ఈ నగరం ఇప్పుడు ఇలా ఉండటం దురదృష్టకరం.

















Image Credit: To those who took the original photos

9, ఫిబ్రవరి 2020, ఆదివారం

ఆలయం(సీరియల్)...PART-16




                                                    ఆలయం(సీరియల్)
                                                             (PART-16)


“ప్రియమైన వెంకట్ ప్రసాద్....

శుభాకాంక్షలు! నీ లాంటి విశ్వాశం గల ఉద్యోగులను ఉత్సాహపరచాలని, శభాష్ అని భుజాలను తట్టి ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నాను. దాన్ని అమలుపరచటానికే నీకు ఈ ప్రమోషన్. నువ్వు ఇలాగే విశ్వాశంగా పూర్తి శ్రద్దతో, నిజాయితీతో పనిచేసి ఈ కంపనీ మరింత పెద్దది అవటానికి సహాయపడతావని నమ్ముతున్నాను… ఆల్ ద బెస్ట్” అని రాసి సంతకం పెట్టుంది.

ఆ లెటర్ను మళ్ళీ మళ్ళీ చదివి ఉప్పొంగి పొయాడు వెంకట్ ప్రసాద్. నిన్నటి వరకు 'కంపనీ' పై ఉన్న ఆందోళన, బాధ ఆ లెటర్ తో మాయమైంది. మళ్ళీ మళ్ళీ చదివాడు. ఇంతలో అతని స్నేహితులందరూ అతన్ని చుట్టుముట్టారు. వాళ్ళు కూడా 'ప్రమోషన్ లెటర్’ ను చూసి వెంకట్ ప్రసాద్ కి షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చారు.

ఒకడు మాత్రం తెలివిగా ఒక ప్రశ్న అడిగాడు.

“ప్రసాద్....ఈ 'ఆర్డర్ని’ నీకు ఇచ్చింది ఎవరు? మన జెనెరల్ మేనేజరా? పర్సనల్ మేనేజరా?”

"మన ‘పర్సనల్ మేనేజర్’ మూడు నెలల సెలవు మీద అమెరికా వెళ్ళారు కదా? ఇప్పుడు 'పర్సనల్’ , 'జెనెరల్ మేనేజర్’ అన్నీ మన కొత్త 'పి.ఆర్.ఓ.' విఠల్ రావ్ గారే...." ఇంకొకడు చెప్పాడు.

"ఆ మనిషి నిన్న నిన్ను పిలిచి ఇష్టం వచ్చినట్లు వాగాడని విన్నామే? ఈ రోజు ఏమిటి హఠాత్తుగా 'ప్రమోషన్’ ?" అనుమానం వెలిబుచ్చాడు మొదటతను

"అరే ఎవడ్రా వీడు... 'ప్రమోషన్’ ఇచ్చింది మన 'చైర్మన్’. అన్నాడు ఇంకొకడు

మన 'చైర్మన్’ నిన్ను బాగానే ఉత్సాహపరిచారు ప్రసాద్. మేమందరం కూడా సంతోష పడుతున్నాము. ఈ 'కంపనీ'లో కష్టపడి పనిచేయటంలో అర్ధం లేదు అనుకుంటున్నాము. కానీ, నీకు దొరికిన 'ప్రమోషన్’ మమ్మల్ని కొంచం ఆలొచింప చేస్తోంది"

స్నేహితులందరూ కలిసి వెంకట్ ప్రసాద్ ని అభినందించారు.

"'మేనేజర్’ అయిపోయావు...పార్టీ ఏమీ లేదా?" అని ఒకతను అడిగాడు.

“మన వెంకట్ ప్రసాద్ 'పార్టీ' ఇస్తే బాటిల్ తెరవలేము. అది కచ్చితమైన వెజిటేరియన్ 'పార్టీ' గానే ఉంటుంది"

"పార్టీ సంగతి తరువాత! ప్రసాద్ ...శుభముహూర్త టైములో వెళ్ళి 'సీటు’ లో కూర్చో. మేము కూడా కళ్ళార చూసి ఆనందిస్తాం”

“ఖాలీగా ఉన్న సీటులో ఎవర్ని వేస్తారో నని ఎదురు చూస్తూ ఉన్నాము. నిజం చెబుతున్నా...మనలో ఒకర్ని 'ప్రమోట్' చెయ్యరని తెలుసు. మనలో 'యూనివర్సిటీ ఫస్ట్’ వచ్చిన వాళ్ళున్నా, మనమంతా కార్మికవర్గం కదా? మనకి పనిచేసే ప్రతిభ లేదు, చేయించుకునే ప్రతిభ లేదు. చెప్పిచ్చినా రాదు. అనేదే మన మేనేజ్ మెంట్ ఉద్దేశం. కాబట్టి, సోడా బాటిల్ కళ్ళద్దాలు వేసుకున్న ఎవడో ఒకడు రాబోతాడని అనుకుంటే...'కంపనీ' ఈసారి మనకి షాక్ ట్రీట్ మెంట్ ఇచ్చారు"

ఇలా అందరూ మాట్లాడుతుంటే, వెంకట్ ప్రసాద్ వెళ్ళి ఖాలీగా ఉన్న మేనేజర్ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

"న్యాయంగా చూస్తే మన జి.ఎం., పి.ఆర్.ఓ. ఇద్దరూ వచ్చి నిన్ను ఈ కుర్చీలో కూర్చోబెట్టాలి. కానీ, మన ‘చైర్మాన్’ వెంకట్ ప్రసాద్ కి ప్రమోషన్ ఇవ్వటం వాళ్ళకు ఇప్పుడు మెరపకాయ తిన్నట్టు ఉంటుంది. అందుకే 'ఆర్డర్’ ను ఇక్కడ పెట్టి వెళ్ళారు"

వెంకట్ ప్రసాద్ కూర్చున్న వెంటనే ఒక కార్మీకుడు చెప్పి బాధ పడ్డాడు.

తరువాత అందరూ వరుసగా వచ్చి షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చారు. కొందరు నిట్టూర్పు విడిచారు.

"మనమందరం ఈ 'కంపనీ' లో అభివృద్ధి చెందలేము అనే అపనమ్మకంతో సరిగ్గా పనిచేయకుండా, చేస్తున్నట్టు నటించడం తప్పని ఇప్పుడు అనిపిస్తోందిరా"--అని గట్టిగానే గొణిగాడు ఒకడు.

కానీ, ఇదంతా 'పి.ఆర్.ఓ.' విఠల్ రావ్ ఆడుతున్న నాటకంలో ముఖ్యమైన భాగం అనేది ప్రసాద్ కు, కార్మీకులకు తెలిసే అవకాశమే లేదు.

ఖచ్చితంగా అదే సమయంలో ఆ 'డిపార్ట్ మెంటు’ వైపు కొత్త 'పి.ఆర్.ఓ.' విఠల్ రావ్, 'అకౌంట్స్ మేనేజర్’ తో కలిసి నడిచి వస్తున్నారు. వాళ్ళ తలలు కనిపించగానే...వేటగాడిని చూసిన కాకుల గుంపులాగా అందరూ చెదిరి వెళ్ళి పోయారు.

వెంకట్ ప్రసాద్ మాత్రం 'మేనేజర్ సీటు’లో....

అతనికి కూడా ఏం చాయాలి...ఎలా చెప్పాలి అనే విషయంలో గందరగోళంగా ఉన్నది. ఆలొచిస్తూ తల పైకెత్తినప్పుడు చిటపటలాడే మొహంతో పి.ఆర్.ఓ., 'అకౌంట్స్ మేనేజర్’ అతని ముందు నిలబడున్నారు. ప్రసాద్ వాళ్ళను చూసి 'గుడ్ మార్నింగ్' అన్నాడు.

"ఉండనీ...ఇక్కడ ఈ సీటులో కూర్చుని ఏం చేస్తున్నావు?" అడిగాడు 'పి.ఆర్.ఓ.' విఠల్ రావ్,

"సార్..."

"ఏమిటయ్యా సారు, గీరూ...'ఇది మేనేజర్ సీటు’! నువ్వు సాధారణ కార్మీకుడివి. ఈ సీటు లో నువ్వెలా కూర్చున్నావు?"

"సార్...ఇదిగో చూడండి...’ప్రమోషన్ ఆర్డర్’ మరియూ చైర్మాన్ గారి లెటర్..."

ప్రసాద్ వెంటనే 'ఆర్డర్’ ను చూపించాడు...ఇద్దరూ దాన్ని తీసుకుని చూశారు. లెటర్ను ఒక చూపు, వెంకట్ ప్రసాద్ ను ఒక చూపు చూసి మొదట వెకిలిగా నవ్వి, ఆ తరువాత పగలబడి నవ్వటం మొదలుపెట్టారు. మేనేజర్లను చూసి ప్రసాద్ ని విష్ చెయటానికి వచ్చుంటారని అక్కడక్కడ దాక్కున్న ప్రసాద్ సహ ఉద్యోగులు మేనెజర్ల నవ్వును ఆశ్చర్యంతోనూ, ఆందోళనతోనూ గమనించడం మొదలుపెట్టారు.

"ఏమిటయ్యా... ఇలా 'టేబుల్’ మీద పేరు లేకుండా ఒక కవరు ఉంటే అది 'కంపనీ ఆర్డరా'? ఇది నకిలీ--మొసపుచ్చే 'ఆర్డర్’ అనేది నీకు అర్ధంకాలేదా?"---'పి.ఆర్.ఓ.' మొదటి బాంబు పేల్చాడు.

                                                                           ఇంకా ఉంది.....Continued in PART-17 *****************************************************************************************************

7, ఫిబ్రవరి 2020, శుక్రవారం

ఆలయం(సీరియల్)...PART-15




                                                    ఆలయం(సీరియల్)
                                                            (PART-15)


“ఒకరికి ఎలాంటి గుణాలుంటే ఎలా నడుచుకుంటారో అనే మీ వివరణ ఒక పక్క ఉండనివ్వండి. ఈ మనిషి వలన నాన్నగారు విపరీతమైన మనో వేధనకు గురి అవుతున్నారు. ఆయన ఈ సమస్య లో నుండి బయట పడటానికి దారి చూపండి"---వెంకట్ ప్రసాద్ కొడుకు శంకరయ్య అడ్వకేట్ గోపీనాధ్ ను అడిగాడు.

"ఇదంతా తలరాత శంకరయ్యా! తల్లి, తండ్రి, గురువు...వీళ్ళ తరువాత యజమాని. ఆయన మంచివారు అయ్యుండటం వీళ్ళ అదృష్టం. వీళ్ళు ఆ యజమాని ప్రతినిధులు. దగ్గర దగ్గర వీళ్ళు కూడా యజమానుల లాగానే. వీళ్ళను అనుసరించి వెళ్ళాల్సిందే. వేరే దారి లేదు"

"ఏమిటి మామయ్యా...ఒక వకీలు అయ్యుండి ఇలా సమాధానం చెబుతున్నారు?" అన్నాడు ప్రసాద్.

“చట్ట ప్రకారం వీళ్ళను ఏమీ చెయ్యలేము ప్రసాద్. ఎందుకంటే ఆధారం పెట్టుకుని వీళ్ళెవరూ తప్పు చెయ్యరు. వీళ్ళ గుణగణాలను వివరించి కోర్టులో దండన ఇప్పించలేము. కానీ, వీళ్ళు మనసు పెడితే ఎవరినైనా దండిస్తారు. ఎందుకంటే...వీళ్ళ చేతిలో అధికారం ఉంది"

"తప్పు చెయ్యకుండా ఎలా దండన ఇవ్వగలరు?" ప్రసాద్ కొడుకు శంకరయ్య అడిగాడు.

"నువ్వు చిన్న పిల్లాడివి...నీకు అనుభవం చాలాదు. వీళ్ళు మనచేత తప్పు చేయించి దండన ఇప్పించగలరు"

"ఇదే ఆయుధాన్ని వాళ్ళ మీద మనం వేస్తే..."

"ఎలా...ఎలా?"

"అధికారులను తప్పు చేయనిచ్చి మనం దండన ఇప్పించలేమా?"

"ఎందుకు వేరుగా తప్పు చేయనివ్వటం! ఇప్పుడూ తప్పే చేస్తున్నారు కదా . కానీ, ఏమీ చేయలేకపోతున్నామే..."

"అరె...అవును కదా!"

"అందుకే కదా మొదటే చెప్పాను...నీకు అనుభవం చాలదని!"

"అయితే దీనికి ముగింపు..."

“మంచి మనుష్యులు అధికారులుగా రావాలి. మానవత్వంతో నడుచుకవాలి. ఇంతకంటే వేరే దారే లేదు"

అడ్వకేట్ మామయ్య సమాధానం వెంకట్ ప్రసాద్ కి కోపం తెప్పించింది.

"తప్పుగా చెబుతున్నారు మామయ్యా! మా ఆఫీసులో మంచి అధికారులు ఎంతోమంది ఉన్నారు. ఒకళ్ళు తప్పు చేస్తున్నారు కాబట్టి అధికారులు అందరూ తప్పైన వాళ్ళని చెప్పద్దు"

"చూసావా శంకరయ్యా.....మీ నాన్నకు ఎంత కోపం వస్తోందో. మీ నాన్న విచిత్రమైన వ్యక్తి. మామూలుగా ఏ కంపనీలోనైనా రెండు రకాల మనుష్యులు ఉంటారు. ఒకళ్ళు అధికార యంత్రాగాన్ని ధైర్యంగా ఎదిరించేవారు. ఇంకొకళ్ళు అధికార యంత్రాగాన్ని మోసం చేస్తూ వారిని ఆదరిస్తునట్లు నటిస్తూ ఎదిరించేవారు. కానీ మీ నాన్న అధికార యంత్రాగాన్ని ఆదరించే మూడో కోవకు చెందిన వాడు. అందుకే ఇలా కోపగించుకుంటున్నాడు"

"కరెక్టుగా చెప్పారు...! కానీ, నాన్న చూపించే విశ్వాసం మీద మర్యాదే లేదే! యజమాని మీద విశ్వాసంగా ఉండటాన్ని సహ ఉద్యోగులే తప్పుగా మాట్లాడుతున్నారు...అధికారులు కూడా తప్పుగానే చూస్తున్నారు"

"అలాగే చూస్తారు! ఇరవై సంవత్సరాల వరకు మూర్ఖుడు గా ఉన్నా పరవాలేదు...దాన్నే విశ్వాసంగా తీసుకునే పరిస్థితి ఉండేది. కానీ, ఇప్పుడు కాలం మారిపోయింది. ఇది 'హైటెక్' యుగం. విశ్వాసం కంటే తెలివితేటలకే మొదటి స్థానం"

"కొంచం అర్ధం అయ్యేటట్టు చెప్పండి..."

"అర్ధం అయ్యే లాగానా? సరే చెప్తా విను...ప్రతిభ గల ఉద్యోగిగా ఉండు. నిజాయతీ ఉద్యోగిగా ఉండు. అదే సమయం లోకజ్ఞానం తో తెలివిగలవాడివిగా ఉండు. ఈ రోజుల్లో ఉద్యోగం దొరకటం...ఆ ఉద్యోగంలో లో చేరి కష్టపడటం పెద్ద విషయం కాదు. అందులో నిజాయతీ నిప్పు ఉండాలి. తప్పుగా ఎవరన్నా నడుచుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తే...వాళ్ళను కాల్చే శక్తిగా మనం ఉండాలి. 'అధికారం లేదే...చాలా చిన్న పదవిలో ఉన్నామే' నన్న ఆత్మన్యూనతాభావం సహాయ పడదు. ఒక పరిశ్రమ యజమాని అయినా సరే... అక్కడ పనిచేస్తున్న ఉద్యోగి అయినా సరే...వేరు వేరుగా వాళ్ళ విధులను చేస్తారు. ఉద్యోగంలోనే బేధాలు కానీ ఇంక దేంట్లోనూ బేధాలు ఉండవు. ఈ స్పష్టత తెలిసుండాల్సింది ముఖ్యం"

----మామయ్య చెబుతూ వెలుతున్నారు. వెంకట్ ప్రసాద్ కి అందులో చాలా విషయాలు అర్ధం కాలేదు. కానీ, ప్రసాద్ కొడుకు శంకరయ్య కి అర్ధమయ్యింది.

"ఇక నేను చూసుకుంటాను. నాన్న గారి విశ్వాసానికీ, నిజాయితీకీ ఆయనకు న్యాయంగా దక్కాల్సిన గౌరవ మర్యాదలు ఆయనకు దక్కేటట్టు చేస్తాను. ఇది నిశ్చయం" అన్నాడు శంకరయ్య.

కానీ, దాన్ని ఎలా సాధించబోతాడో అనేది మాత్రం పెద్ద క్వస్చన్ మార్కే!

ఆ మరుసటి రోజు వెంకట్ ప్రసాద్ ఆఫీసుకు వెళ్ళినప్పుడు అతనికి అక్కడొక ఆశ్చర్యం కాచుకోనుంది. ‘డిపార్ట్ మెంటు’లోకి వెళ్ళిన వెంటనే అతని టేబుల్ పైన 'ప్రమోషన్ ఆర్డర్’. అందులో 'ఆ రోజు నుండి అతనే మేనేజర్’ అనే 'ఆర్డర్’ ఉంది. జీతంలో సుమారు పన్నెండు వేలు ఎక్కువ రాసుంది.

మొదట్లో వెంకట్ ప్రసాద్ దాన్ని నమ్మలేదు. కానీ, 'కంపనీ' లెటర్ హెడ్ లో టైపు చేయబడ్డ లెటర్ లోని లైన్లు అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచింది. అ లెటర్ తో పాటూ మరో లెటర్. అతను దేవుడు గా కొలిచే అతని 'చైర్మాన్’ శంకరయ్య గారు రాసిన లెటర్.

                                                                      ఇంకా ఉంది.....Continued in PART-16 ****************************************************************************************************

5, ఫిబ్రవరి 2020, బుధవారం

ఆలయం(సీరియల్)...PART-14




                                                    ఆలయం(సీరియల్)
                                                             (PART-14)


సాయంత్రం! ఆఫీసు టైము ముగిసిన తరువాత వెంకట్ ప్రసాద్ ఇంటికి బయలుదేరాడు. అప్పుడు దూరంగా నిలబడి వెంకట్ ప్రసాద్ నే గమనిస్తున్న ఆ మనిషి తిన్నగా 'పి.ఆర్.ఓ.' విఠల్ రావ్ గదికి వెళ్ళి నిలబడ్డాడు.

"సార్..."

"ఏమిటయ్యా..."

"నోరు తెరవలేదు సార్. మీరన్న మాటలను అలాగా నొక్కేసి జీర్ణించుకున్నాడు"

"నిజంగానా?"

"అవును! రాజేష్ కుమార్ మాత్రం ఏదో ఒకటి అడిగి చూసాడు. కానీ, పట్టు ఇవ్వలేదు. మామూలు కంటే ఎక్కువ శ్రద్దతో పనిచేసి మంచి 'అవుట్ పుట్' కూడా ఇచ్చాడు"

"ఏమిటయ్యా...పెద్ద కొండను మింగిన 'పరమేశ్వరుడి' లా ఉంటాడు లాగుందే?"

"అవును సార్....అతన్ని ఉద్యోగంలో నుంచి తీసేయటం కష్టం సార్"

"ఇదే విషయాన్ని ఎన్ని సార్లు చెబుతావు? ఇతన్ని తరిమేసి ఆ చోటుకు నీ తమ్ముడ్ని తీసుకువచ్చి చూపిస్తాను చూడు"

"ఏమిటో సార్...మిమ్మల్నే నమ్ముకుని ఉన్నాను. ఈ ఉద్యోగం దొరకకపోతే నా బందువులకు సమాధానం చెప్పలేను. దొరికితే మీకే చాలా మంచిది! కారణం, అతని తండ్రి...వైన్ షాపులోనే పనిచేస్తున్నాడు. రోజూ ఒక మంచి మందు సీసా కచ్చితంగా దొరుకుతుంది"

"సరే...నువ్వు బయలుదేరు! ప్రసాద్ కు తరువాతి రౌండ్ ఎలా పెట్టాలో ఆలొచిస్తాను"

“వాడి కధను చాలా సింపుల్ గా ముగించ వచ్చు సార్. కానీ, ఉద్యోగం పోవటంతో పాటూ జైలు ఊచలు లెక్కపెటాల్సి వచ్చినా వస్తుంది"

"అతను ఊచలు లెక్కపెడితే ఏమిటి....పుల్లలు లెక్కపెడితే మనకేమిటి. దాని గురించి మనం ఎందుకు ఆలొచించాలి? ఏం చేయాలో మాత్రం చెప్పు"

ఆ కూజా పార్టీ, విఠల్ రావ్ చెవిలో ఏదో చెప్పాడు. ఆయన కళ్ళు జిగేలు మని మెరిసాయి.

ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన వెంకట్ ప్రసాద్ కు కాఫీ ఇస్తూ అతని మొహం వైపు చూసింది మాలతీ. అతని మొహం వాడిపోయుండటం గమనించి ఆఫీసులో ఏదో వ్యవహారం జరిగింది అనేది ఊహించగలిగింది. వెంకట్ ప్రసాద్ కూడా ఏదీ మరిచిపోలేదు. జరిగిందంతా భార్యకు వినిపించాడు. "నీకోసమే పళ్ళు కొరుక్కుంటూ కూర్చున్నాను మాలతీ. నిజానికి నా రక్తం ఎంత ఉడికిపోయిందో తెలుసా?"--అన్నాడు వెంకట్ ప్రసాద్.

వెంకట్ ప్రసాద్ మాట్లాడింది అతని కొడుకు కూడా విన్నాడు.

ఇంట్లో 'నిక్కరు,'టీ షర్ట్' అని వేసుకుని 'హోమ్లీ'గా ఉన్న అతను, తండ్రి దగ్గరకు వెళ్ళి కూర్చున్నాడు.

"నాన్నా...ఒక ఆఫీసులో ఇలా కూడా జరుగుతుందా?" అని సన్నని గొంతుతో అడిగాడు.

"జరిగింది కదరా...అదే కదా నువ్వు వింటున్నది!"

"ఇలా ఉంటే ప్రశాంతంగా పనిచేయటం కష్టం కదా?"

“ప్రశాంతంగా పనిచేయకూడదు...ఉద్యోగం మానేసి వెళ్ళిపోవాలనే కదా ఇలా జరుగుతోంది"

“ఉద్యోగం మానేస్తే ఎవరు నాన్నా పని చేసేది...ప్రొడక్షన్ ఎలా జరుగుతుంది? మీ యజమాని ఎలా లాభం సంపాదిస్తారు?"

"ప్రొడక్షన్ జరుగుతుంది...ఒకడు లేకపోతే ఇంకొకడు. ఇప్పుడు ఉద్యోగం లేని వాళ్ళ సంఖ్య కోట్లలో ఉన్నదే!"

వెంకట్ ప్రసాద్ కొడుకుకు వివరిస్తున్నప్పుడు అడ్వకేట్ మామయ్య అనే గోపీనాధ్, ఇంట్లోకి వస్తున్నాడు. అతనొక లీడింగ్ అడ్వకేట్. చట్టంలోని లొట్టు లోసుగులు బాగా తెలిసినాయన. సమాజ సేవ చేయాలనుకునే గొప్ప వ్యక్తి.

ఆయన్ని చూడగానే వెంకట్ ప్రసాద్ కు కొంత ఉత్సాహం వచ్చింది.

"రండి మామయ్యా" అంటూ ఆయన్ని ఉత్సాహంగా ఆహ్వానించాడు. వెంకట్ ప్రసాద్ మామయ్య కూడా వెంకట్ ప్రసాద్ మొహాన్ని చూసి సమస్యను ఊహించాశాడు.

“ఏమిటి ప్రసాద్...ఎలా ఉన్నది మీ 'కంపనీ’?"

"ఏమిటి మామయ్యా...వచ్చీ రాగానే దాని గురించి అడుగుతున్నారు?"

"మీ ఆఫీసులో కొత్తగా ఒకతను 'పి.ఆర్. ఓ.' గా చేరినట్టు విన్నానే?"

"అవును మామయ్యా! ఆ వ్యక్తి వలనే ఇప్పుడు మనశ్శాంతి లేకుండా పోయింది"

"అతనొక మనొవ్యాధి గలవాడురా. మనసులో తానొక రాజు, మంత్రి అనుకుంటున్నాడు. ఇంతకు ముందు అతను పని చేసిన కంపెనీలో అతన్ని మెడ పట్టుకుని గెంటేశారు"

"అలాంటి మనిషిని మా కంపెనీ ఎలా ఉద్యోగంలోకి తీసుకుంది?"

"ఆ విషయాన్ని నువ్వే మీ పై అధికారులను అడిగి తెలుసుకోవాలి"

"నేనడిగితే నా పై అధికారులు సమాధానం చెబుతారా...ఏమిటి మామయ్యా నువ్వు?"

"అదీ కరెక్టే! క్లుప్తంగా చెప్తా...ఎవరికైతే టైము బాగుండలేదో...అక్కడ వీడుంటాడు. నోరు తెరిస్తే అబద్దం. ఈ దేశంలో ఎవరూ హరిశ్చంద్రులు కాదు. కానీ, ఈ మనిషి కారణమే లేకుండా అబద్దం చెప్పే వ్యక్తి. ఇప్పుడు నువ్వెళ్ళి చూశావనుకో, నీ ఎదురు కుండా ఎవరితోనో 'ఫోన్లో' మాట్లాడి, ఎం.ఎల్.ఏ తో మాట్లాడాను. ఎం.పి తో మాట్లాడాను అని చెబుతాడు.

మనసులో విపరీత భయము, దానితోపాటూ ఈర్ష్య, అసూయ, ద్వేషం, స్వార్ధం లాంటి గుణాలు ఎవరి దగ్గర ఎక్కువ ఉంటాయో...వాళ్ళంతా ఇతనిలాగానే నడుచుకుంటారు"

                                                                      ఇంకా ఉంది.....Continued in PART-15 ****************************************************************************************************